Charakterystyka stylu
W historii autorstwa gier cyfrowych istnieje szczególny typ postaci: twórca, którego wizja jest wszechobecna w dziele, a jego nazwisko – niemal nieobecne w dyskursie. Maxime Caignart, francuski programista i współzałożyciel hiszpańsko-francuskiego studia Baroque Decay, należy do tego grona. To on stoi za kodem trzech gier, które ukształtowały sylwetkę studia. Są to porzucony mobilny horror Catequesis, baśniowy The Count Lucanor (2016) oraz kultowy Yuppie Psycho (2019).
Początki kariery Caignarta niestety nie należą do najciekawszych. Zrealizowana bowiem w 2011 roku gra logiczna na Androida, Tales of Pocoro, została oparta na porcie gry Microsoftu Pocoro (2010). Caignart nadał swojej wersji rysy fantasy, co nie przełożyło się na rzeczywistą grywalność. Zachowało się tylko mało funkcjonalne demo; pełnoprawna wersja jest już nie do uruchomienia na emulatorach Androida.
Prawdziwa kariera Caignarta zaczęła się nietypowo – od spotkania „w sieci”. To Francisco Calvelo, twarz i głos Baroque Decay, relacjonuje, że poznał Caignarta (pełniącego rolę programisty) online. Następnie obaj wspólnie przystąpili do pracy nad mobilnym horrorem Catequesis, a potem nad The Count Lucanor . Ten model współpracy – na odległość, dwuosobowy, oparty na czystym podziale ról: Calvelo odpowiada za reżyserię, grafikę i pisanie, Caignart za techniczne serce projektu – okazał się zaskakująco trwały i wytrzymał próbę trzech pełnoprawnych produkcji.
Yuppie Psycho
Charakterystyczny styl Caignarta najlepiej widać w Yuppie Psycho, grze zbudowanej na autorskim, domowym silniku. Caignart wybrał drogę żmudnej, rzemieślniczej samowystarczalności, co pozwoliło zespołowi w pełni kontrolować pikselowy wygląd retro z przerywnikami inspirowanymi anime. Tę ostatnią cechę potwierdzają też recenzje opisujące grę jako pikselową przygodówkę o satyrycznym spojrzeniu na kulturę korporacyjną .
Choć formalnie był „tylko” programistą, Caignart współtworzył estetykę rozpoznawalną na pierwszy rzut oka. Oprawa Yuppie Psycho – fluorescencyjna zieleń, stylistyka lat 90. i klimat vaporwave – miała wyglądać na pozornie „swobodną, przyjemną i relaksującą”. Ten kontrast między przyjaznym wyglądem a niepokojącą treścią, między retrostylistyką gier 8- i 16-bitowych a „nostalgią refleksyjną” , jest znakiem firmowym Baroque Decay. To właśnie dzięki pracy technicznej Caignarta ta dwuznaczność działa bez zgrzytu.
The Count Lucanor przypomina brutalną, acz dydaktyczną baśń . Tymczasem Yuppie Psycho stosuje konwencję wschodniego cyberpunku w celach krytyki politycznej. Ta ostatnia gra jest zresztą studium zaszczucia jednostki z niższej klasy społecznej. Główny bohater, nowo zatrudniony w korporacji Brian Pasternack, zostaje postawiony przed absurdalnym zadaniem zabicia „wiedźmy”. Pasternack odkrywa jednak stopniowo, że najniebezpieczniejszym pracownikiem korporacji jest sterujący „z tylnego siedzenia”, pozornie miły Hugo, a część zapracowanych japiszonów przypomina zombie. Antykapitalistyczną wymowę Yuppie Psycho wzmacnia eklektyczna muzyka, która zależnie od piętra budynku Sintracorp odzwierciedla rozstrój manipulowanego bohatera .
Nota nie byłaby uczciwa bez wskazania granic naszej wiedzy. Źródła milczą o życiu prywatnym Caignarta, jego wykształceniu i wcześniejszych projektach; brak też dokładnej daty i miejsca jego urodzenia. W historii gier Caignart jest interesującym przykładem współautora dzieł o wyrazistym charakterze. Jego praca podważa romantyczną wizję samotnego twórcy. Jego „styl” nie przejawia się w indywidualnym podpisie, lecz w umiejętnym łączeniu kodu z wizją drugiego człowieka. Według stanu na wrzesień 2026 roku Caignart pracuje od kilkunastu lat nad Catechesis, horrorem o Kościele katolickim, nagrodzonym na Indie Premier Games Showcase .
Bibliografia
