Charakterystyka stylu
Nazwisko Philippe’a Ulricha rzadko pojawia się dziś w głównym nurcie dyskursu o historii gier wideo, a szkoda, bo mało kto w latach 80. i 90. podchodził do medium interaktywnego z równie filozoficzną ambicją. Zanim trafił do branży gier, Ulrich spędził pięć lat, podróżując dookoła świata. Po powrocie do Francji, bez grosza przy duszy, założył na farmie w regionie Landes komunę muzyków . To doświadczenie ukształtowało jego późniejsze podejście do projektowania: gra miała być przestrzenią duchowych i egzystencjalnych poszukiwań, a nie tylko rozrywką.
L’Arche du Captain Blood
Ulrich współtworzył studio Ère Informatique, które po przejęciu przez Infogrames w 1986 roku przemianowano na Exxos. Początkowo komponował muzykę elektroniczną do wielu gier studia Ère. W 1988 roku wraz z Didierem Bouchonem zaprojektował swój najsłynniejszy tytuł – Captain Blood (we Francji znany jako L’Arche du Captain Blood), wydany przez Infogrames z muzyką Jeana-Michela Jarre’a. Rdzeniem rozgrywki Captain Blood było odnajdywanie klonów tytułowego bohatera i komunikowanie się z różnymi Obcymi za pomocą wymyślonego, oryginalnego języka złożonego z ideogramów. Rozwiązanie to było na tyle niezwykłe, że recenzenci do dziś opisują je jako kontrowersyjne .
Mimo kontrowersyjnego interfejsu gra zyskała status dzieła kultowego. Na jej sukces wpłynęła przede wszystkim mroczna tematyka. Captain Blood, zaprogramowany przez Didiera Bouchona według scenariusza Ulricha, od samego początku uderzał surrealistyczną atmosferą. Grę otwierała kaskada zdeformowanych płodów, jakby wyjęta z twórczości Hansa Rudolfa Gigera i przypominająca obraz Landschaft XVIII. Podróżom kosmicznym między planetami towarzyszyła sekwencja przejścia w hiperprzestrzeń, pełna wizualnego przepychu rodem z 2001: Odysei kosmicznej Stanleya Kubricka. Przede wszystkim jednak dzieło Ulricha i Bouchona ukazywało wirtualny wszechświat jako przeniknięty obsesją seksu i śmierci. Eros i Tanatos łączą się ze sobą: humanoidalna Torka, obawiająca się śmierci z rąk swoich duplikatów, decyduje się związać z tytułowym bohaterem w celu reprodukcji .
Cryo Interactive i era CD-ROM-u
Po rozstaniu z Infogrames Ulrich, wraz z Rémim Herbulotem, założył w 1990 roku studio Cryo Interactive. Miał istotny wkład w powstanie zaprogramowanej przez Herbulota gry Extase (1990), zapewne pierwszej w historii z emergentną muzyką. Surrealistyczna produkcja Ulricha i Herbulota polegała na neuronalnym pobudzeniu żeńskiego androida. Dokonuje się to za pomocą impulsów elektrycznych i zwalczaniu wirusów przeszkadzających w zadaniu. Kontestacyjny wymiar Extase wiązał się z reakcjami androida, przypominającymi orgazm.
Kolejna wspólna produkcja Ulricha i Herbulota, Dune (1992), oparta na prozie Franka Herberta, nie miała już wiele wspólnego z kontestacją. Grę strategiczno-przygodową poddano bolesnej cenzurze narzuconej przez wydawnictwo Virgin Interactive. Usunięto między innymi oryginalny projekt postaci Paula Atrydy, przygotowany przez grafików Patricka Dublancheta i Sohora Ty. W wersji na CD-ROM dodano zupełnie zbędne sekwencje wideo z adaptacji filmowej Davida Lyncha, a świat Herberta przedstawiono jako archetypiczną walkę Dobra (Atrydów) ze Złem (Harkonnenów). Samo wydanie wersji CD – pierwszej w historii francuskiej ludografii – wystarczyło jednak, by Dune zdobyła rozgłos jako gra .
Stagnacja i upadek
Kolejne produkcje Ulricha dla Cryo były już pasmem porażek. Commander Blood (1994), naśladujący Captain Blood, nie miał już atutu w postaci mechaniki ideogramów, którą zastąpiły konwencjonalne opcje dialogowe. Co więcej, atmosferyczną grafikę pikselową zastąpiły efekciarskie sekwencje wideo, w których fatalnie animowane kukły udawały Obcych. Dodatkowo fabuła o badaniu czarnych dziur nie angażowała graczy, a porażka kolejnej gry, Big Bug Bang (1996), położyła kres artystycznej karierze Ulricha. Również Lost Eden (1995) stanowił jedynie absurdalną próbę powtórzenia sukcesu Dune w realiach prehistorycznych.
Klęski Ulricha jako projektanta nie przeszkadzały mu w aktywności producenckiej. Po pęknięciu bańki internetowej Cryo ogłosiło jednak upadłość w 2002 roku. Ulrich mimo to nie zaniechał aktywności. W 2014 roku współtworzył nagrody Ping Awards.
Bibliografia
