Sybil Collas

Opinie

Trudniej jest utożsamić się z kimś, kim się nie jest. Twórcy treści piszą postacie pod siebie, takie, które są do nich podobne. A deweloperzy gier to wciąż w przeważającej mierze mężczyźni, stanowiący średnio 85% personelu studia. Nawet jeśli branża gier wideo pozyskuje profesjonalnych scenarzystów z innych mediów, to i tutaj większość stanowią mężczyźni: autorki niechętnie do nas dołączają ze względu na seksistowską reputację branży, przez co sposób pisania gier nie może ewoluować. Reprezentacja kobiet zmieni się tylko dzięki większej inkluzywności w studiach. Potrzebna jest zbiorowa świadomość tej potrzeby. — Sybil Collas

Charakterystyka stylu

Sybil Collas w swoich scenariuszach konstruuje przeważnie opowieści skoncentrowane wokół dzieci, ich fascynacji światem oraz obaw. Pierwszą istotną grą ze scenariuszem Collas, która odniosła sukces artystyczny, jest Shady Part of Me (2020). Produkcja zrealizowana w ramach studia Douze Dixièmes była jednym z najciekawszych niezależnych debiutów wśród francuskich platformówek logicznych. Oś fabularna Shady Part of Me zarysowuje się wokół przeżyć dziewczynki, która cierpi na rozdwojenie jaźni. Należy na przemian kierować dziewczynką i niezależnym od niej cieniem. Droga wiedzie od szpitala psychiatrycznego, w którym przebywa dziewczynka, ku kolejnym surrealistycznym etapom. Etapy logiczno-platformowe dodatkowo przeplatają zagadkowe dialogi między dziewczynką a psychoanalitykiem, który przyczynia się do poprawy dobrostanu psychicznego bohaterki. Kulminacja Shady Part of Me przypada na udział w teatrze (theatrum mundi?), na którym udany występ pozwala dziewczynce przywrócić wiarę w swoje zdrowie psychiczne .

Wyrafinowana forma Shady Part of Me doczekała się dużo mniej przekonującej powtórki w Tandem: A Tale of Shadows. W odróżnieniu od pierwszej produkcji, starannie rozwijanej wraz z upływem czasu, Tandem wrzuca gracza w swój świat „w locie”. Zmieniła się forma nawigacji (kombinacja platformówki 2D z widokiem z góry), lecz historia pozostaje dezorientująca i fragmentaryczna. W XIX-wiecznym Londynie z karocy wypada miś, za którym podąża dziewczynka próbująca rozwikłać przyczyny zniknięcia niejakiego Thomasa Kane’a. Kim on jest – przez większość gry nie wiadomo. W związku z tym Tandem na tle poprzednika rozczarowuje.

Eksplorację świata dziecięcego natomiast Collas twórczo proponuje w grze Labyrinth City: Pierre the Maze Detective. Oparta na japońskim [sic!] komiksie Hiro Kamigakiego gra labiryntowa zręcznie uchwyciła ducha literackiego pierwowzoru . Tytułowy chłopięcy detektyw w kolejnych etapach próbuje opanować chaos siany w Paryżu przez swego arcywroga, Mr. Iksa. Zaliczenie kolejnych poziomów wiąże się z odkryciem tajnych przejść w gąszczu wymyślnych labiryntów. Labirynth City jest produkcją pełną wdzięku, wykazującą stylistyczną konsekwencję Collas w swoistym „dziecięcym surrealizmie”.

Bibliografia