Pierre Corbinais

Opinie

Pierre, zwany „Pierrec”, chociaż obraca się w środowisku gier wideo, nigdy nie uważał się za gracza. „Gracza definiuje to, jak gra. Mimo że gram, nie określam się w ten sposób”. Według niego wizerunek gracza, ograniczony do określonej grupy i ruchów takich jak Gamergate (odpowiedzialny za kampanie nękania kobiet w branży gier wideo), zdecydowanie nie zachęca Pierreca do identyfikowania się z tym terminem. — Antoine Herren, Makery

Stworzył dziesiątki małych gier narracyjnych skupiających się na rzeczywistości i relacjach międzyludzkich, a także brał udział w większych projektach, takich jak Enterre-Moi Mon Amour (The Pixel Hunt, 2017), opowieść o syryjskiej uchodźczyni szukającej azylu w Europie, Haven (The Game Bakers, 2020), melodramat science fiction, czy Road 96 (Digixart, 2021), nowa historia o ucieczce z autorytarnego kraju w kryzysie. Jego najnowszym dziełem jest Wednesdays, gra wideo, której celem jest podnoszenie świadomości na temat przemocy seksualnej wobec nieletnich, oferując jednocześnie zaskakująco optymistyczną narrację. — Institut Français

Temat przemocy seksualnej jest mi szczególnie bliski, ponieważ sam byłem jej ofiarą. W 2020 roku, podczas lockdownu, w trakcie game jamu napisałem małą grę, która już poruszała ten temat. Nie jestem z niej dziś szczególnie zadowolony, ale była to wyraźnie pierwsza iskra. Otrzymałem bardzo wzruszające opinie na temat tego projektu, zwłaszcza od Christophe’a Galatiego, który został później twórcą Wednesdays, i wydaje mi się, że to właśnie wtedy zrodził się ten pomysł. Dwa lata później znalazłem się bez pracy, ale z niewielką sumą pieniędzy na koncie, więc postanowiłem spróbować i miałem szczęście spotkać tak wielu utalentowanych ludzi, którzy zgodzili się wesprzeć mnie w tym nieco szalonym projekcie. — Pierre Corbinais

Podsumowanie stylu

Pierre Corbinais może nie uważa się za gracza, ale z pewnością jest wybitnym scenarzystą gier. Projekty, które współtworzy, cechują się szczególnym współczuciem dla jego bohaterów i potrafią angażować niezależnie od growej mechaniki. Uznanie zdobył przede wszystkim grami realizowanymi dla stacji telewizyjnej ARTE: Bury Me, My Love (2017) oraz Wednesdays (2025). Są to produkcje „na ważne tematy”, ale pozbawione dziennikarskiego patosu.

Projekty dla Arte

Bury Me, My Love stanowi przykład interface game, rozgrywanej wyłącznie w ramach urządzenia elektronicznego . Utwór dotyczy kryzysu migracyjnego, wynikłego z wojny domowej w Syrii oraz masowej emigracji Arabów w stronę europejskiej strefy Schengen. Rozgrywka odbywa się jedynie z poziomu komunikatora internetowego, w ramach korespondencji małżeństwa: między Madżdem, przebywającym wraz z rodziną w mieście Homs, a niedoszłą emigrantką Nour. Sprawczość Madżda jest ograniczona do wysyłania wiadomości tekstowych i emotikonów, za pomocą których protagonista próbuje pomóc zdezorientowanej żonie. Damian Gałuszka pisze, że Bury Me, My Love jest wzorcowym przykładem zbalansowania interfejsu, immersji, procedur i mechanik, „które skutecznie symulują złożone zjawiska społeczne, takie jak kryzys uchodźczy” . Mechaniki te również powodują, że Nour okazuje krnąbrność wobec porad gracza, sporo ryzykując przy doborze tras ucieczki.

Nieoczywistym przykładem gry, w której gracz nie ma sprawczości wobec głównego bohatera, jest Wednesdays. Arcydzieło Corbinais’go dotyka zupełnie innego zjawiska: molestowania seksualnego nieletnich. Główny bohater, Timothée, zagląda w głąb własnych wspomnień i traumy bycia ofiarą pedofila – do tego własnego kuzyna. Gracze jednak przejmują tożsamość bliskich, przyjaciół, młodzieńczych miłości Tima. Wybory konwersacji nie są oczywiste i nie zawsze powodują zmianę charakteru lub osobowości głównego bohatera; z pewnością ukazują brak zrozumienia bliskich wobec niego. Dopiero końcówka gry skłania gracza do przejęcia kontroli nad Timem i zmierzenia się z własną przeszłością.

Projekty komercyjne

Nawet w przypadku komercyjnych projektów, przy których Corbinais był tylko scenarzystą, można odczuć jego styl. Corbinais polega na bardzo inteligentnych, niekiedy komicznych dialogach, by stopniowo odsłaniać dramaty swych postaci. W Haven (2020) w reżyserii Emerica Thoi i Audrey Leprince, schematycznej produkcji typu jRPG, to właśnie gwiazda scenarzysty Corbinais’go jaśniała najmocniej. Haven skupia się na dwojgu zakochanych – Yu i Kay – którzy uciekają przed opresyjnym społeczeństwem zmuszającym młodzież do małżeństw z rozsądku. W scenariuszu Haven nie ma jednak melodramatycznego patosu. Dialogi między bohaterami są cięte, trochę na podobieństwo amerykańskich screwball comedies. „Obserwowanie codziennego życia tej pary – czasem strasznie zwyczajnego – czy to podczas posiłków, rozmów na kanapie, napraw statku, czy przy drinku, sprawia, że szybko przywiązujemy się do Yu i Kay” . Podobnie jak w Bury Me, My Love, Corbinais konstruuje historię miłości, emigracji i wygnania społecznego.

Styl Corbinais’go może nie jest tak widoczny w innych scenariuszach na zlecenie. Przy Road 96: Mile 0 (2023), prequelu gry Yoana Fanise’a, scenarzysta jedynie asystował Ianowi Reileyemu. Podobnie sytuacja przedstawiała się w przypadku Shinobi: Art of Vengeance (2025), gdzie Corbinais pomagał w pisaniu (ubogiego) scenariusza Benowi Fiquetowi. Mimo to produkcje z udziałem Corbinais’go poruszają wspólne tematy: gwałtowną utratę bezpieczeństwa i stabilności oraz niespełnienie miłosne. Delikatny sposób potraktowania tych tematów sprawia, że niczym w Haven, za grami scenarzysty poszłoby się w ogień.

Bibliografia